Bez czarny – Sambucus nigra

Występuje także pod innymi nazwami: bez aptekarski, bez pospolity czy hyćka. Popularny krzew wyrastający też w wysokie drzewo, rosnący w całej Europie, również na Kaukazie i Południowej Syberii. Niekiedy celowo sadzony dla uroczych baldachów i znakomitych owoców. W lecznictwie ludowym wykorzystywane są na przetwory z czarnego bzu: kwiaty, kora, korzenie i owoce.

Bez czarny czczony był w starożytności przez Germanów i Prusów. Zaliczano go do drzew świętych, sadzono go na grobach bliskich. W Polsce kaplice i kościoły obsadzano kiedyś krzewami bzu czarnego, gdyż w myśl wierzeń ludowych miały one moc odpędzania piorunów.


W lecznictwie bez czarny zajmował i zajmuje poczesne miejsce. Hipokretes uważał wywar z korzeni bzu czarnego jako nie zastąpiony lek przeciwko puchlinie wodnej. Całymi latami lekceważony przez medycynę europejską, wrócił do łask dzięki słynnemu księdzu Kneippowi, który zalecał młode listki bzu czarnego spożywane jako sałata do oczyszczania żołądka z flegmy i żółci.

Wyjątkowe miejsce zajmują pączki liści bzu czarnego, używane od wieków w medycynie ludowej jako specyfik rozwalniający i czyszczący krew. Potrzebujemy 50g drobno posiekanych pączków. Zalewamy je butelką czerwonego wytrawnego wina, odstawiamy w ciepłe miejsce na 4-5 dni, przecedzamy i pijemy rano na czczo jedną łyżkę.

Do leczenia miejsc po ukąszeniu owadów idealnie nadają młode liście bzu czarnego Liście sparzone mlekiem działają szybko i skutecznie jako okład na bolesne obrzęki i guzy krwawnicowe. Odwary z kwiatów bzu czarnego używa się wewnętrznie jako środek napotny w chorobach z gorączką, też jako uzupełniający środek moczopędny oraz w chorobach przebiegających ze zwiększeniem przepuszczalności włosowatych naczyń krwionośnych.

Źródło: Zdrowe recepty dla Ciebie – Stanisław Leśny


Dodaj komentarz