Jemioła pomocna w leczeniu wielu chorób

Jemioła Pospolita – Viscum album L

Jemioła jest półpasożytniczym krzewem wiecznie zielonym należącym do rodziny Gązewnikowatych, rosnącym na gałęziach rozmaitych drzew w Europie i Azji w strefie klimatu umiarkowanego. U nas w kraju występuje na obszarze całego kraju, głównie na topolach, lipach, brzozach i sosnach, nie zawsze jednak w dużej ilości. Istnieje ponad 100 gatunków jemioły.

Jemioła ma charakterystyczne, równo widlasto rozgałęzione łodygi barwy zielonej lub koloru oliwkowozielonego oraz grube, skórzaste, bezogonkowe, całobrzegie liście kształtu lancetowatego lub eliptycznego, osadzone naprzeciwległe. Kwiaty rozdzielnopłciowe, niepozorne, rozwijają się już w lutym lub marcu. Owoc jemioły jest biały, kulisty, bardzo lepki, wyglądem zbliżony jagody, wielkości ziarna grochu, zawiera 1 do 3 nasion.

Do leczenia pozyskuje się od grudnia do marca szczyty pędów jemioły o niezdrewniałej łodydze i suszy w suszarniach w temp. do 25°C. Otrzymuje się ziele jemioły – Herba Visci. Ziele jemioły zawiera flawonoidy, jak m.in. pochodne kwercytryny, aminy, jak cholina, acetylocholina i histamina, fenolokwasy, jak kwas kawowy, trójterpeny, jak β-amyryna i kwas oleanolowy, glikoproteidy typu lektyny o własnościach cytostatycznych i kancerostatycznych, wiskotoksynę (0,05-0,1%), alkohole cukrowe, jak inozyt oraz inne związki, jak kwas γ-aminomasłowy. Zawartość poszczególnych składników jest bardzo zmienna, a wyniki badań różnych autorów bardzo często są niejednakowe.

Zarówno wodne, jak i alkoholowe wyciągi z ziela jemioły po zastosowaniu doustnym zmniejszają ciśnienie krwi. Po zastosowaniu specyfiku z jemioły, znajdujące się w nim składniki spowalniają czynność serca, następuje zmniejszenie napięcia ścian naczyń krwionośnych i w efekcie tego obniżenie ciśnienia tętniczego krwi. Nie stwierdzono jeszcze, czy to działanie powinno się przypisywać związkom chemicznym rozpuszczalnym w wodzie i alkoholu, to jest flawonoidom i aminom, czy też nieznanemu do tego czasu składnikowi ziela jemioły, gdyż znajdujące się w surowcu glikoproteidy oraz wiskotoksyna nie rozpuszczają się w wodzie i brak ich w naparze lub odwarze.

Jemioła przedawkowana może wywołać wymioty, kolki, a nawet majaczenia i drgawki. Produkty z jemioły trzeba używać po konsultacji z lekarzem. Wyciągi z ziela jemioły stosuje się od dawna doustnie jako lek pomocniczy pacjentom z nadciśnieniem I lub II stopnia, lub też ze zmiennym ciśnieniem pod wpływem bodźców emocjonalnych, przyśpieszonym pracy serca, też w czasie przekwitania. Czasami przepisuje się w nadmiernych krwawieniach miesięcznych, nieznacznych krwawieniach płucnych, także często powtarzających się krwawieniach z nosa. Ziele jemioły jest składnikiem mieszanki przeciwmiażdżycowej Sklerosan oraz nasercowej Cardiosan, a wyciąg alkoholowy jest składnikiem skład kropli nasercowych Neocardina.

Ziele jemioły jest obecnie cenną rośliną leczniczą. Używa się jej w chorobach najcięższych. Znakomitym przykładem są porady popularnej zielarki Agnieszki Barłóg, która rekomendowała stosowanie jemioły w chorobach nowotworowych i w przypadku przebytego udaru mózgu. Pisze ona o tym w swej znakomitej książce „Zielarskie praktyki”. Ludzie chorujący na nadciśnienie, a także na raka, powinni codziennie pić herbatę z jemioły przez pół roku. Przyrządza się ją wieczorem. Należy wziąć 3 łyżki ziół i zalać gotowaną wodą i przykryte pozostawić do rana. Nazajutrz herbatę się podgrzewa i wypija szklankę na 30 minut przed śniadaniem. Następnie przed obiadem i kolacją, pamiętając, aby zachować 30 minutową przerwę między wypiciem ziół a posiłkiem. Po 6 miesiącach przerywa się kurację na 6 miesięcy. Picie ziół trzeba po tej przerwie kontynuować, jeśli chory zaatakowany jest przez nowotwór złośliwy. Naturalnie nie powinno się zrywać kontaktu z lekarzem i odstawiać leków.

Osoby, które miały atak apopleksji, powinni pić jemiołę przez sześć tygodni. Pierwsze 3 tygodnie po trzy szklanki dziennie, następne 14 dni po dwie szklanki rano przed jedzeniem, a wieczorem po kolacji. Ostatni tydzień po 1 szklance rano przed jedzeniem. Agnieszka Barłóg propagowała jemiołę jako środek przede wszystkim obniżający ciśnienie krwi i jako ziele przeciw krwotoczne hamujące wylewy.

Panujący obyczaj całowania się pod jemiołą w czasie świąt Bożego Narodzenia wywodzi się z Anglii. Prawdopodobnie ma związek z kulturą Celtów, znany jest co najmniej od XVII wieku. Obyczaj ten od jakiegoś czasu mocno zakorzenił się w Polsce. Jemioła w mieszkaniu w okresie świąt Bożego Narodzenia i całowanie się pod nią ma przynieś szczęście.

Źródło: Poradnik Uzdrawiacza – Cezary Kruk
Źródło: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie – Aleksander Ożarowski i Wacław Jaroniewski
Źródło: Ziołowe recepty dla Ciebie – Stanisław Leśny

Jedna myśl nt. „Jemioła pomocna w leczeniu wielu chorób

  1. Pingback: Pasożytnicza jemioła leczy | Katalog presell page

Dodaj komentarz